Leśnik, absolwent Wydziału Leśnego SGGW, doktor nauk leśnych. Specjalizacja: botanika leśna, fitosocjologia, ekologia roślin, antropogeniczne przeobrażenia szaty roślinnej Polski. Były wykładowca, m.in. Politechniki Białostockiej. Od 2016 roku zatrudniony w Dyrekcji Generalnej Lasów Państwowych w Wydziale Ochrony Zasobów Przyrodniczych. Zawodowo zajmuje się:
– nadzorem i organizacją inwentaryzacji przyrodniczych prowadzonych na terenie LP,
– opiniowaniem i współpracą z MKiŚ i RDOŚ w zakresie zarządzeń dot. obszarów Natura 2000 oraz rezerwatów przyrody,
– nadzorem i oceną prac badawczych zlecanych przez DGLP w obszarze szeroko rozumianej ochrony przyrody (m.in. innowacyjny projekt zlecony Leśnemu Bankowi Genów Kostrzyca pt. „Identyfikacja molekularna (barkodowanie) oraz bankowanie wybranych gatunków roślin z terenu Puszczy Białowieskiej”),
– weryfikacją i oceną siedlisk a także gatunków „naturowych”, chronionych, rzadkich czy endemicznych,
– współpracą z instytucjami naukowymi oraz naukowcami – ekspertami w ramach zagadnień związanych z ochroną.
Ponadto brał czynny udział w wielu przedsięwzięciach, projektach, strategiach, np. udział w komitecie sterującym – projekt inwazyjne gatunki obce (GDOŚ), prace w ramach PAF – Priorytetowych Ram Działania dla sieci Natura 2000.

Fotografka i blogerka kulinarna, autorka dwóch książek kulinarnych. Interesuje się dawną kuchnią, odtwarza stare receptury – zarówno z czasów przedwojennych, jak i okresu PRL-u. Poszukiwaczka dzikich roślin i pasjonatka dzikiej kuchni.

Archiwistka, kwerendzistka, pisarka, redaktorka. Autorka książek reportażowych „Aleja Włókniarek” [Wydawnictwo Czarne, 2018] i „Ostatni gasi światło. Przypowieści o transformacji” [Wydawnictwo Czarne, 2025], współautorka i redaktorka kilku innych publikacji poświęconych historii społecznej i przemysłowej. Od 2010 roku związana ze Stowarzyszeniem Topografie, w którym zajmuje się projektami dotyczącymi archiwistyki społecznej i historii mówionej współtworząc Cyfrowe Archiwum Łodzian Miastograf; od 2025 roku przewodnicząca Stowarzyszenia. Laureatka Nagrody Literackiej Złoty Exlibris i Punktu dla Łodzi, nominowana do Nagrody Identitas, stypendystka Wyszehradzkich Rezydencji Literackich, Stypendium Artystycznego Prezydenta Miasta Łodzi oraz rezydencji artystycznej Centrum Kultury Zamek w Poznaniu. Publikuje nieregularnie w „Dwutygodniku” i portalu „Miej Miejsce”, jej teksty pojawiały się także w „Wysokich Obcasach”, „Herito”, „Dialogu” lub piśmie „Widok: Teorie i Praktyki Kultury Wizualnej”.

Reporterka, redaktorka, socjolożka pracy. Autorka tekstów prasowych i książek nominowana do Nagrody im. Ryszarda Kapuścińskiego za Reportaż Literacki, Nagrody Literackiej Nike i Nagrody Newsweeka im. Teresy Torańskiej za książkę „Nie hańbi” (2017) o polskim rynku pracy. Reportaż „Nie zdążę” (2019) został nagrodzony tytułem Reporterska Książka Roku Grand Press, a biograficzny esej „Krahelska. Krahelskie” (2021) był nominowany do Warszawskiej Nagrody Literackiej. Jest również autorką rozdziałów w tomach: „Proszę mówić dalej. Historia społeczna Muzeum Sztuki w Łodzi” (2022) i „Ludowa historia kobiet” (2023) oraz eseju „Szyjąc” (2025).

Urodzony 13 stycznia 1980 r. w Wołominie. Absolwent I Liceum Ogólnokształcącego w Wołominie oraz Wydziału Elektrycznego Politechniki Warszawskiej. Laureat nagrody Fiata za najlepszą pracę magisterską. Autor i współautor kilku patentów z zakresu sterowania i detekcji łuków w plazmie. Obecnie pełni funkcję zastępcy kierownika działu rozwojowego oraz lidera zespołu programistów w dużej firmie. Żonaty, ojciec trójki dzieci. Miłośnik biegania i nowych technologii, a przede wszystkim – od kilku lat – entuzjasta, zapalony badacz i propagator historii Wołomina. Przewodnik spacerów historycznych po mieście, autor artykułów w Roczniku Wołomińskim, współtwórca portalu Stary Wołomin na fotografiach oraz serii filmów dokumentalnych o Wołominie.

Aktorka teatralna, filmowa, telewizyjna i radiowa. Widzom znana jest m.in. z roli Emilii w filmie „Nad Niemnem” czy Heleny w „Salcie” Tadeusza Konwickiego. Dla słuchaczy Polskiego Radia to pamiętna Eliza z popularnego radiowego słuchowiska „Kocham pana, panie Sułku”. Od ponad 50 lat związana z jedną sceną – Teatrem Współczesnym w Warszawie, w którym zadebiutowała docenioną przez publiczność i krytyków rolą Iriny w „Trzech siostrach”Czechowa w reżyserii Erwina Axera.

Na koncie ma setki teatralnych, telewizyjnych, filmowych i radiowych ról. Do najważniejszych i najbardziej znanych scenicznych kreacji należą role w m.in.  „Dwóch teatrach” Jerzego Szaniawskiego, „Mistrzu i Małgorzacie” Michała Bułhakowa czy komedii „Mieszczanin szlachcicem” Moliera.  Aktorka może pochwalić się też bogatą filmografią. Wystąpiła w „Dolinie Issy”, ekranizacji  powieści Czesława Miłosza w reżyserii Tadeusza Konwickiego i w „Salcie”, w którym stworzyła niezapomniany duet ze Zbigniewem Cybulskim. Widzowie mogli ją oglądać w „Nad Niemnem”, w którym wcieliła się w postać Emilii Korczyńskiej, w telewizyjnej ekranizacji „Lalki”, „Ścianie czarownic”, komediach „Nigdy w życiu” i „Ja wam pokażę”, dramacie biograficznym „Popiełuszko. Wolność jest w nas” oraz w popularnych serialach telewizyjnych „Ranczo” i „Miodowe lata”.

W 2005 roku odebrała nagrodę Teatru Polskiego Radia – Wielki Splendor, przyznawaną za wybitne kreacje aktorskie w słuchowiskach i wkład na rzecz rozwoju radia artystycznego w Polsce.

Dziennikarka, redaktorka, ekspertka ds. komunikacji.

W swojej pracy porusza tematy kryzysu klimatycznego, środowiska naturalnego, praw kobiet, psychologii społecznej i kultury.

Publikowała m.in. w „Gazecie Wyborczej”, „Wysokich Obcasach”, „Tygodniku Powszechnym”
i „Miesięczniku Znak”. Jest laureatką prestiżowych stypendiów dziennikarskich i twórczych, a od lat angażuje się w projekty łączące media, naukę, edukację i kulturę.

Obdarzona ponadprzeciętnymi warsztatem, talentem i scenicznym doświadczeniem Monika Dryl wysyła nam piękną pocztówkę z przeszłości – kolorową, radosną, śmieszną do łez i tako samo do łez wzruszającą. Pełną absolutnych muzycznych evergreenów, nieprawdopodobnych anegdot i wspomnień, przy których ciut bardziej zaawansowani wiekowo westchną „no przecież naprawdę tak było!”, a ci młodsi będą z niedowierzaniem kręcić głową i pytać rodziców: „To naprawdę tak było?” 

Dryl w swoim muzogramie „Pani z telewizji” opowiada o latach 80 i 90 z perspektywy telewizyjnego okienka. Wtedy – były takie czasy! – telewizja była absolutną królową życia, kreowała wzorce, mody i zachowania, które bardziej lub mniej skutecznie starały się naśladować miliony jej odbiorców. Aktorka wciela się w szereg postaci doskonale znanych, prawdziwych legend małego ekranu, wraca do kultowych programów i przełomowych wydarzeń tamtych lat.  A wszystko to łączy z mocno osobistą opowieścią o dojrzewaniu w bloku z wielkiej płyty, wraca do pierwszych zauroczeń i miłości, ówczesnych metod wychowawczych, międzypokoleniowych wojen, marzeń, małych triumfów i równie małych, choć mocno bolesnych porażek.

Poetka, artystka sztuk wizualnych, prof. zw. dr hab. wykłada na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza. Autorka książek poetyckich: Dziennik podróży (2026), Absyda (2024),Abrasz (2022), Ostańce (2020), Stelle (2018), Pascha (2016), Łęgi (2015),Podpłomyki (2012), Modrzewiowe korony (2010), Biała książka (2009), Rozmówki włoskie (2007) i książek teoretycznych o sztuce: Mała książka o rysunku (2013), Nasze Zakopane (2024). Laureatka Nagrody im. Kazimiery Iłłakowiczówny i Nagrody Literackiej Miasta Zakopane. Współpracuje z Galerią Foksal w Warszawie.

Poetka, botaniczka, profesor SGGW.

Autorka 3 tomów poezji i zbioru esejów. Inicjatorka Festiwalu Znaczenia. Ostatnio napisała libretto do opery pt. „Szczur i Drzewo”, której premiera miała podczas ostatniej Warszawskiej Jesieni w Warszawskiej Operze Kameralnej. 

Muzealniczka, pedagog, działaczka społeczna,  prezeska Fundacji ODA, której głównym celem jest ochrona i popularyzacja historii Wołomina, założycielka Izby Muzealnej Wodiczków, organizatorka wieczorów historyczno-muzycznych pod nazwą Twoja i moja historia, cyklicznych koncertów dla najmłodszych tzw. Podwieczorków muzycznych dla dzieci, lekcji muzealnych dla uczniów, pomysłodawczyni takich projektów jak Magnolia symbolem Wołomina, Wołominek szlakiem przodków, Dawne ulice Wołomina, spacerów historycznych po Wołominie, cyklicznych spotkań pod nazwą O ludziach, ulicach i domach, których nie ma, autorka licznych artykułów do Rocznika Wołomińskiego.

Dr hab. prof. Uniwersytetu Gdańskiego, antropolog historii, eseistka, poetka, dramatopisarka, bajkopisarka. Ukończyła Uniwersytet Warszawski, Szkołę Nauk Społecznych w Warszawie i EHESS w Paryżu. W latach 2002-2008 adiunkt w Instytucie Filozofii i Socjologii PAN, obecnie pracuje w Instytucie Antropologii UG. Stypendystka m.in. Akademii Amerykańskiej w Rzymie, rządu francuskiego i włoskiego, centrów pisarzy w Rodos i Visby, Fundacji na rzecz Nauki Polskiej, ZAiKS-u, Ministra Kultury, Marszałka Województwa Pomorskiego i Miasta Gdańska. Laureatka licznych konkursów poetyckich i dramaturgicznych, m.in. Grand Prix XV Festiwalu „Dwa Teatry” w Sopocie za tekst słuchowiska Podróż na Księżyc; trzy z jej słuchowisk nominowane były do nagrody Prix Italia. Autorka eseistycznych książek: I rak ryba. Stworzenia polityczne PRL-u, Ślepa kuchnia. Jedzenie i ideologia w PRL, Bogowie u władzy oraz Ocet i łzy, za którą otrzymała stypendium „Polityki” i nominację do Nagrody Literackiej NIKE. Autorka powieści o gdańskim falowcu Latawiec z betonu, naktórej podstawie powstało słuchowisko oraz nagradzane w Polsce i za granicą: monodram Beton w Teatrze Miniatura i spektakl telewizyjny Falowiec. Dwie z jej książek zostały uhonorowane Pomorską Nagrodą Literacką „Wiatr od morza”.

Od urodzenia mieszkaniec Wołomina, wieloletni dziennikarz radiowy, zajmujący się służbowo i z pasji m.in. historią, kulturą oraz tradycjami szeroko pojętego Mazowsza, w tym powiatu wołomińskiego. Uczestnik konferencji naukowych i popularno-naukowych na temat dziejów polskiego ziemiaństwa, autor książki “Szkice do portretu ziemian polskich XX wieku”, jak też artykułów w periodykach naukowych oraz w prasie ogólnopolskiej i lokalnej. Uważa, że każde korzenie człowieka kształtują go na całe życie, a ich znajomość pomaga lepiej zrozumieć siebie i rodzinę jako drobnego elementu procesu historycznego. Z rzeczy przyziemnych: nigdy nie pogardzi sernikiem oraz herbatką – w końcu galicyjskie związki do czegoś zobowiązują

Chciałabym Wam o sobie opowiedzieć, ale dużo więcej powiedzą o mnie bohaterowie moich książek. Najlepiej znają mnie: Ciocia Jadzia i kapibara Barbara. Zatem krótko: piszę i rysuję od dziecka, i jeszcze mi się nie znudziło. Zawsze lubiłam się uczyć, dlatego bardzo chciałam pójść do szkoły. Okazało się jednak, że najwięcej można nauczyć się na przerwach. Studiowałam historię sztuki, ale uważam że największą sztuką jest Życie. Dużo podróżuję, ale najbardziej lubię podróżować w głąb siebie. W dzieciństwie fascynowały mnie Alicja w Krainie Czarów i Mary Poppins, ponieważ były krnąbrne, nieprzewidywalne oraz tajemnicze. I to właśnie tajemnica interesuje mnie do dzisiaj najbardziej.

Reporterka, pisarka, autorka książek „Dezorientacje. Biografia Marii Konopnickiej”, „Beksińscy. Portret podwójny”, „Komeda. osobiste życie jazzu”, „Wojenka. O dzieciach, które dorosły bez ostrzeżenia”. Trzykrotnie nominowana do nagrody Nike. Z Ewą Winnicką prowadzą audycję w Trójce pod hasłem „Jak się starzeć bez godności”, gdzie robią sobie żarty ze stereotypów związanych z menopauzą i wszystkim, co się z nią wiąże.

Polonistka i animatorka kultury, od 2014 roku związana z Mazowieckim Instytutem Kultury
w Warszawie. Kuratorka literacka Festiwalu Sztuki Kobiet PERSONA, koordynatorka i współkuratorka Festiwalu literackiego ZNACZENIA w Wołominie. Autorka programów i wydarzeń z zakresu edukacji literackiej i językowej (m.in. „Chrzęsne chrzęści polszczyzną” i „Hrabal na Elektoralnej”). Dyrektorka programowa 1. edycji Festiwalu Szczebrzeszyn – Stolica Języka Polskiego 2015, od 2021 dyrektorka artystyczna festiwalu Horyniec-Zdrój Art. Festiwal, od 2021 w radzie programowej Festiwalu Horroru i Kryminału Kryminalia Lubyckie.

Pisarka, dziennikarka, redaktorka. Od lat tworzy literackie portrety nietuzinkowych kobiet, jest autorką powieści biograficznych o Aleksandrze Piłsudskiej, Hance Ordonównie, Hance Bielickiej, Joannie Chmielewskiej, Helenie Mniszkównie. Pisze książki z misją przypomnienia światu o niesłusznie zapomnianych bohaterkach. Dzieje prekursorek polskiej medycyny opisała w książce pt „Nigdy się nie bałam”. Zajmują ją dzieje rodzin i dziedzictwa pokoleń, napisała sagę podlaską i drozdowską, a także „Sekrety przodków” – o wpływie historii rodzinnej na los potomków. Jest Podlasianką, urodziła się w Zambrowie, dorastała w Łapach. Ukończyła filologię polską na Uniwersytecie Warszawskim, pracowała jako nauczycielka języka polskiego, dziennikarka i redaktorka w prasie edukacyjnej i kobiecej.

W latach 2008 – 2017 była redaktorką naczelną magazynu „Sens” w Wydawnictwie „Zwierciadło”. Obecnie mieszka na Podlasiu, w domu nad Narwią, gdzie może oddać się swojej pasji pisania. Współpracuje z magazynem Twój Styl, wydawnictwami Znak i Zwierciadło.

Niezwykle aktywna i ceniona postać na mapie kulturalnej Wołomina. Łączy pasję artystyczną z pracą instruktorską oraz działalnością na rzecz lokalnej społeczności. Wykształcenie i zawód: Jest absolwentką Studium Architektoniczno-Budowlanego na Przyrynku w Warszawie oraz Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego (SGGW), gdzie na Wydziale Ogrodniczym (kierunek OAK – Ochrona i Architektura Krajobrazu) uzyskała tytuł Inżyniera Architekta Krajobrazu.
Obecnie zawodowo związana jest z Miejskim Domem Kultury (MDK) w Wołominie, gdzie pełni funkcję Specjalisty ds. Artystyczno-Programowych.

Jako artystka i rękodzielniczka Elżbieta Zdrodowska specjalizuje się w różnorodnych, często nieoczywistych formach wyrazu plastycznego. Od lat prowadzi warsztaty dla osób w każdym wieku – od dzieci po seniorów. Jej główną bazą warsztatową w Wołominie jest klimatyczna „Stara Elektrownia” (Centrum Aktywności Wołomin przy ul. Daszyńskiego 3). W swojej pracy twórczej i edukacyjnej wykorzystuje szeroki wachlarz technik: Malarstwo i zdobienie: Malowanie farbami, tworzenie obrazów intuicyjnych, technika decoupage (w tym spękania i złocenia), shabby chic oraz malowanie mandali (Mandala-Art). Formy przestrzenne: Prace trójwymiarowe (obrazy 3D, anioły), rzeźba z użyciem utwardzaczy tkanin (powertex), kolaże i techniki mieszane. Rękodzieło użytkowe: tworzenie unikalnej biżuterii oraz filcowanie na mokro czy sucho.
Szczególną popularnością cieszą się jej autorskie cykle zajęć, takie jak „Kreatywny Senior – Rękodzieło dla Seniorów” oraz kreatywne warsztaty wakacyjne i świąteczne dla dzieci w wieku szkolnym czy dla całych rodzin.

Uczestnicy jej zajęć regularnie podkreślają jej ogromne ciepło, cierpliwość oraz otwartość w dzieleniu się wiedzą.

Elżbieta Zdrodowska za swoją działalność na rzecz aktywizacji mieszkańców i dzielenie się artystycznym doświadczeniem została m.in. uhonorowana prestiżowym lokalnym wyróżnieniem „Wołomińskie Magnolie”, które promuje wyjątkowe kobiety kształtujące życie społeczne i kulturalne gminy.

Historyk pracujący na Uniwersytecie Warszawskim i w Muzeum Warszawy. Zajmuje się historią społeczną i dziejami miast. Za książkę Wstecz. Historia Warszawy do początku otrzymał w 2022 roku Nagrodę Stowarzyszenie Autorów ZAiKS im. Karola Małcużyńskiego za varsaviana oraz Nagrodę Literacką m.st. Warszawy w kategorii „Książka o tematyce warszawskiej”. Pisał o życiu robotników warszawskich lat stalinizmu, o codzienności w przestrzeni publicznej Warszawy i o kuchni w PRL-u. Zajmuje się także historią Rumunii, opublikował Paryże Innej Europy, czyli porównawczą historię Bukaresztu i Warszawy, pisał o rumuńskim wybrzeżu czarnomorskim i jego kolonizacji turystycznej. Interesuje się także historią zegarmistrzostwa. Jego najnowsza książka, wydane przez Państwowy Instytut Wydawniczy, to Życie codzienne kobiet w PRL.

Redaktorka naczelna i redaktorka działu literackiego internetowego magazynu o kulturze “Dwutygodnik”, krytyczka literacka, literaturoznawczyni, doktorka filozofii. Autorka książki „Powrót do świata. Dzieje uwagi w filozofii i literaturze XX wieku” (2013). Jurorka Nagrody im. Witolda Gombrowicza oraz Nagrody Literackiej im. Wiesława Kazaneckiego.

Aktor teatralny i filmowy, reżyser. Absolwent warszawskiej Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej (1976), aktor warszawskich teatrów: Na Woli, Współczesnego i Dramatycznego. Zagrał w spektaklach: Kazimierza Kutza, Tadeusza Łomnickiego, Macieja Englerta, Krzysztofa Zaleskiego, Piotra Cieplaka, Krystiana Lupy, Krzysztofa Warlikowskiego, Wawrzyńca Kostrzewskiego. Występował w filmach Agnieszki Holland, Janusza Zaorskiego, Tomasza Zygadły, Ryszarda Bugajskiego, Wiesława Saniewskiego, Tomasza Wiszniewskiego, Jana Jakuba Kolskiego, Jerzego Hoffmana. W 1993 r.  zadebiutował jako reżyser. W Teatrze Współczesnym wystawił „Hollywood, Hollywood” Davida Mameta. 

W Teatrze Telewizji współpracował z m.in. Agnieszką Holland („Proces”, 1980; „Dybuk”, 1999), Erwinem Axerem („Miłość na Krymie”, 1994), Maciejem Prusem („Jan Maciej Karol Wścieklica”, 1991), Olgą Lipińską („Przedstawienie Hamleta we wsi Głucha Dolna”, 1987; „Bunia”, 1998), Laco Adamikiem („Pogrzeb fabrykanta”, 1980; „Elżbieta królowa Anglii”, 1984; „Woyzeck”,2000), Janem Englertem („Hamlet”, 1985), Tomaszem Zygadło ( „Moskwa – Pietuszki”, 1992), Krzysztofem Zaleskim („Cyrano de Bergerac”, 1981; „Mahagonny”, 1985; „Choroba młodości”, 1987).

Laureat Złotych Lwów Gdańskich oraz Wielkiego Splendora i Złotego Mikrofonu za twórczość radiową.

Historyk pracujący na Uniwersytecie Warszawskim i w Muzeum Warszawy. Zajmuje się historią społeczną i dziejami miast. Za książkę Wstecz. Historia Warszawy do początku otrzymał w 2022 roku Nagrodę Stowarzyszenie Autorów ZAiKS im. Karola Małcużyńskiego za varsaviana oraz Nagrodę Literacką m.st. Warszawy w kategorii „Książka o tematyce warszawskiej”. Pisał o życiu robotników warszawskich lat stalinizmu, o codzienności w przestrzeni publicznej Warszawy i o kuchni w PRL-u. Zajmuje się także historią Rumunii, opublikował Paryże Innej Europy, czyli porównawczą historię Bukaresztu i Warszawy, pisał o rumuńskim wybrzeżu czarnomorskim i jego kolonizacji turystycznej. Interesuje się także historią zegarmistrzostwa. Jego najnowsza książka, wydane przez Państwowy Instytut Wydawniczy, to Życie codzienne kobiet w PRL.

Polonistka i animatorka kultury, od 2014 roku związana z Mazowieckim Instytutem Kultury
w Warszawie. Kuratorka literacka Festiwalu Sztuki Kobiet PERSONA, koordynatorka i współkuratorka Festiwalu literackiego ZNACZENIA w Wołominie. Autorka programów i wydarzeń z zakresu edukacji literackiej i językowej (m.in. „Chrzęsne chrzęści polszczyzną” i „Hrabal na Elektoralnej”). Dyrektorka programowa 1. edycji Festiwalu Szczebrzeszyn – Stolica Języka Polskiego 2015, od 2021 dyrektorka artystyczna festiwalu Horyniec-Zdrój Art. Festiwal, od 2021 w radzie programowej Festiwalu Horroru i Kryminału Kryminalia Lubyckie.